Gecenin en kör vaktinde, yine dört duvarın ortasındayım.
Rutubet kokan bir yalnızlık sindi üzerime,
Dışarıda yağmur yağıyor, biliyorum;
Benimse içime kar yağıyor, üşüyorum dostum...
Zalimlik sadece bir isim değilmiş meğer;
Bazen bir demir kapı sesiymiş,
Bazen de görüş gününde camın arkasından bakıp da dokunamadığın bir el!
İsyanlardayım ulan!
Hem de en fukara, en sahipsiz yerimden...
Cebimde bir tek sigara param yok,
Ama yüreğimde dünyayı yakacak kadar yangınım var!
Çile Dedikçe, Üstümüze Sürdüler Zulmü...
Hasretin prangası eskidi bileklerimde,
Memleketin kokusu burnumda tütüyor ama yollar barikat.
Biz ne hırsızlık yaptık, ne namertlik;
Sadece "hak" dedik, "adalet" dedik, "ekmek" dedik!
Bunun bedeli miydi bunca çile?
Bunun karşılığı mıydı bu sönmeyen keder?
Yoksulluk bir gölge gibi yapıştı yakamıza,
Babamızdan miras kalan tek şey, şu onurlu ama yaralı hayat...
Şimdi kim gelip anlatacak bana baharı?
Kuşlar hangi dilde öter o betonun ötesinde?
Ben ki; volta ata ata aşındırmışım bu ömrü,
Ben ki; dertten kendime bir kale kurmuşum!
Zalimler masasında kadeh tokuştururken,
Biz burada acıyı katık ettik umutlarımıza.
Ve Şimdi...
Söküp atıyorum göğsümdeki o sabır taşını!
Kırılsın zincirler, yıkılsın bu köhne duvarlar!
Çektiğim her of, bir fırtınaya dönüşecek elbet.
Gözyaşımı içine akıtan o sessiz çocuk öldü artık,
Yerine, acıyla bilenmiş bir isyan bıraktı!
Zulmünüzle beni yıkamazsınız,
Çünkü ben düşerken de başı dik duranlardanım!
Varsın yoksulluk bükmeye çalışsın bileğimizi,
Varsın dertler kuşatsın her bir yanımızı...
Benim isyanım sadece kendime değil,
Benim isyanım, bu devranı böyle döndürenlere!
Yani anlayacağın;
Hala ayaktayım, hala kavgadayım,
Ve hala, en kralınıza eyvallahım yok!