1
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
22
Okunma
Yaşanmış bir hikayeden esinlemem.!
Bir ekrana sığdı koca bir yalnızlık,
Adını yazınca kalbim hızlanıyor.
Bir “çevrimiçi” sözcüğü kadar yakın,
Bir dokunamayış kadar uzağız aslında.
Geceyi seninle bölüyorum,
Kelimeler yorgan, sessizlik soğuk.
Gözlerini hiç görmedim
Ama her ayrılışta
Biraz daha kör oluyorum.
Saatlerce yazıyorum sana,
Bir cümlede yaşıyorum,
Bir noktayla ölüyorum.
Sen “uyuyorum” deyince
Şehir kararıyor içimde.
Ne ellerin var tutacak,
Ne omzun var yaslanacak.
Ama git desen
Yıkılırım,
Çünkü yokluğun bile
Gerçekten ağır.
Beni en çok ne acıtıyor biliyor musun?
Bu aşkın
Hiç yaşanmamış sayılacak olması.
Oysa ben
Sana her gece
Gerçek bir kalp bıraktım.
Ve bir gün
Ekran kararırsa ansızın,
Adın düşerse sessizliğe,
Kimse bilmeyecek
Bir adamın
Sanal bir aşkta
Gerçekten öldüğünü.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz