özgürlük,
sen bir kelime değilsin
kitap aralarında unutulan.
Sen,
konuştuğu için dili kesilenin
boğazında kalan son nefessin.

Seni
yasalarla tanımladılar,
sınırlarla daralttılar,
“vakti değil” dediler.
Oysa sen
hiçbir vaktin iznine sığmazsın,
çünkü sen
zulüm başladığı anda
zorunlu olansın.

Bir çocuğun
anadilinde kuramadığı cümlesin,
bir mezarın
ismi silinmiş taşında
yarım kalan haykırışsın.
Bir halkın
kendine bile fısıldayarak
“ben buradayım” deme cesaretisin.

seni beklemek
sabrın en ağır biçimidir.
Her gün biraz daha
eksilerek yaşamaktır.
Ama yine de insanlar
seni bekler,
çünkü sensiz yaşam
sadece nefes alıp vermektir.

Bil ki
seni isteyenler
kahraman değildir;
sadece
insan kalmakta ısrar edenlerdir.
Ve sen
bir gün mutlaka
kanunlardan önce
vicdanlara ineceksin.

Hey özgürlük,
gecikirsen mezarlar çoğalır,
gelirsen
hayat baştan başlar.