G İ D E R İ M

Yükümü yükleyip sırtıma vurdum
Şöyle bir ardıma bakar giderim
Bağrında sımsıcak hayaller kurdum
Dertli pınar gibi akar giderim

Nice acı tatlı günlerim oldu
Gönül heybem türlü anıyla doldu
Akreple yelkovan firkatı buldu
Gurbet kervanını çeker giderim

Eşyaları bir bir sarıp kaldırdım
Bomboş odalarda vakit öldürdüm
Muhtarlıktan ilmühaber sildirdim
Ceketimi alıp çıkar giderim

Duvarda asılı ne varsa söktüm
Çok şey hatırlayıp gözyaşı döktüm
Boşalan yerlere hüzünle baktım
Gözümü sılaya diker giderim

Yaşlı akasyaya tüner bir kumru
Bir varmış bir yokmuş insanın ömrü
Ölüm ayrılığı Allah’ın emri
Hakk emrine boyun büker giderim

Hazindir hicranın dinmez acısı
Şu zalim gurbetin bitmez sancısı
Dünya denen hanın kimdir hancısı
Aklımı kadere takar giderim

Hani nerde şimdi dostum diyenler
Tuz ekmek paylaşıp lokma yiyenler
Gönül pınarında yüzün yuyanlar
Hasret ateşini yakar giderim

Batan güneş elbet şafakla doğar
Şems’in şavkı düşer geceyi boğar
Her gün doğumunda umutlar yağar
Sevgi tohumları eker giderim

Anılar kalbimde açarken yara
Hakkını helal et güzel Ankara
Fırtına çıkmadan yelkenler fora
Boncuk gibi yaşlar döker giderim

Nurgül’üm kaçırma şu son treni
Firkat acı acı çalar sireni
Usul usul indirip de freni
Maziye bir selam çakar giderim.

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ
09/08/2019
ANKARA