Bu kıymetli ve dikkatli okuma için gönülden teşekkür ederim.
“Pervane miyim” şiiri, tam da ifade ettiğiniz gibi kadim bir metaforu bugünün ruh hâliyle yeniden yoklama çabasıydı.

“Gecenin en parlak yalanı” ifadesi, ışığın mutlak hakikat olmadığını; çoğu zaman insanı kendine çeken, fakat yaklaştıkça yakan bir yanılsama olabileceğini söyleme ihtiyacından doğdu. Modern insanın en büyük trajedisi belki de budur: Aydınlandığını sanırken daha derin bir karanlığın içinde dönüp durmak.

Cam fanus, dünyaya dair bir reddiyeden çok, dünyayla kurulan mesafeli bir fark ediştir. İçindeyiz; nefes alıyoruz, dönüyoruz, oyalanıyoruz… ama hakikat hep bir parmak mesafesi kadar dışarıda. Kırılgan, şeffaf ve sert.

“Hiçlik” meselesine gelince…
Evet, o hiçlik hafif değil. Aksine, insanın elinde kalan en ağır şey bazen budur. Çünkü dolu sandıklarımız boşaldığında, boş sandıklarımızın aslında ne kadar yer kapladığını fark ederiz.

Şiirin sonunda kalan kül, bir yok oluşu değil; bir yüzleşmeyi temsil eder. Yanmanın ardından gelen sessiz bilgelik hâli… Belki de pervane olmanın kaçınılmaz kaderi budur: Işığı inkâr etmeden, ama ona tapmadan kül olmayı kabullenmek.

Bu derin yorum, şiirin niyet ettiği yerle buluşmuş.
Okuyan bir yüreğin buna tanıklık etmesi, şiirin en büyük karşılığıdır.