Beni Üzenler Var
Beni üzenler var,
adlarını bilirim ama yüzlerini ezberlemedim,
çünkü insan en çok
tanıdığını sandıklarından yara alıyor.
Beni üzenler var,
bir cümleyle dünyamı daraltan,
“abartıyorsun” diyerek
acımı küçülten,
suskunluğumu güçsüzlük sananlar.
Beni üzenler var,
gülüşümün arkasındaki yorgunluğu
hiç merak etmeyen.
“İyi misin?” deyip
cevabı beklemeden gidenler var.
Ben çoğu zaman güçlü durdum,
çünkü başka çarem yoktu.
Ama kimse bilmedi
güçlü durmanın da bir bedeli olduğunu.
İnsan her gün dimdik durunca
bir gün içinden yıkılıyor.
Beni üzenler var,
söz verip unutanlar,
unutup da hiç utanmayanlar.
Ben hatırladım,
çünkü kalbim sadık,
onlar unuttu
çünkü işlerine gelmedi.
Beni üzenler var,
sessizliğimi suç sayan,
ama bağırdığım günleri görmezden gelen.
Ben sustum çünkü yoruldum,
onlar sustuğumu sandı
çünkü anlamak istemediler.
Beni üzenler var,
yanımdayken yalnız hissettiren.
Kalabalıklar içinde
tek başıma bırakanlar.
En soğuk yalnızlık
birinin yanındayken hissedilenmiş,
bunu onlarla öğrendim.
Beni üzenler var,
“değiştin” diyenler…
Evet, değiştim.
Çünkü aynı kalırsam
hep ben kırılacaktım.
Kimse kendini korudu diye
suçlu olmamalı.
Beni üzenler var,
ama bilsinler,
ben kötülük biriktirmedim.
Sadece mesafe koydum.
Herkes hak ettiği kadar
yer kaplıyor artık içimde.
Ve şunu öğrendim:
Herkes kalbime giremez,
herkesle aynı derinlikte sevilmez.
Bazıları sınavdır,
bazıları derstir,
bazıları da
“bir daha asla” cümlesidir.
Beni üzenler var, evet…
Ama artık kendimi üzmüyorum.
Gece başımı yastığa koyduğumda
vicdanım sessiz,
kalbim yaralı ama dürüst.
Ve bu bana yeter.