İnsan özgür olmak ister,
Hür olmak…
Kanatlanıp düşlerine uçmak,
Hayallerine koşmak ister.
Sevdiğiyle çocuklaşmak,
Bir anlığına bile olsa
Hayatı unutmak ister…
Ama yapamaz.
Gitmek ister, gidemez…
Arkasından tutan bir el vardır,
Ne zincirdir o el, ne de zorbalık…
Adı merhamettir,
Adı iyi niyettir.
İzin vermez sana
Kendi hayatını yaşamaya.
Çok şey istersin…
Çok şey yaşamak…
Bir günlüğüne bile olsa
Kelebekler gibi hafif,
Kelebekler gibi mutlu olmak…
Ama ona da izin yoktur.
Dört bir yanın çevrilidir,
Görünmeyen duvarlarla.
Hayat, bir mapus gibi
Sarar seni sessizce.
Kopmak istersin…
Bir yol ararsın kurtuluşa.
Belki de bilirsin o yolu…
Ama cesaretin zincirlenmiştir.
Kıramazsın.
Gökyüzüne bakarsın…
Yıldıza, aya…
Aynı göğün altında
Kaybolmak istersin bir yıldız gibi.
Ama o da olmaz.
Düşüncelerin engel olur sana,
Kalbin izin vermez.
Yarım yaşarsın özgürlüğü,
Eksik…
Hep bir tarafın tutsaktır.
Ne yaparsan yap,
Kurtaramazsın kendini.
Çünkü sen…
Başkaları için kendini feda edenlerdensin.
Ve ne kadar istesen de
Hürriyetini,
Tutsaklığından kopamazsın.
Kaçsan kaçamazsın,
Gitsen gidemezsin…
İşte bu yüzden
Ben bu hayatta
Yaşayan bir tutsağım.