Biri olmalı…
Adını söyleyince sesin değişmeli,
İçinden usulca bir rüzgâr geçmeli.
Sanki yıllardır bekliyormuşsun da
Yeni fark etmişsin gibi
bir ürperti dolmalı içine.

Biri olmalı…
Yürüdüğün yolların
anlamı değişmeli onunla.
Kaldırımlar daha geniş,
Gökyüzü daha mavi,
Gece bile daha sessiz olmalı.
Sanki dünya kimseye değil de
İkinizin adımlarına
göre ayarlanmış gibi.

Biri olmalı…

Gelmese bile varlığı yetmeli;
Gelse zaten her şey tamamlanmalı.
Onun olmadığı günlerde bile
“Bugün nasıl olur da karşılaşırız?” diye
Kendini düşünürken bulmalısın.
Bir ihtimal varsa,
Sen çoktan umutlarını
hazırlamış olmalısın.

Biri olmalı…
Konuşurken kelimelerin değişmeli,
Düşünürken aklın dağılıp toplanmalı.
Bazen bir sessizlik bile
Onunla konuşuyormuşsun
gibi hissettirmeli.
Çünkü bazı insanlar konuşmadığında bile
İçinde cümleler kurdurur ya…
İşte öyle biri olmalı.


Biri olmalı…
Gözlerine bakınca zamanın
adımları karışmalı.
Saniyeler uzamalı,
Saatler hızlanmalı,
Kalbin ritmi unutmamalı kime çarptığını.
O anlarda dünya kendi
etrafında dönmeyi bırakıp
Senin etrafında dönmeye başlamalı.

Biri olmalı…
Senden bir parça değil;
Senin tamamladığın
parçanı bulduran biri.
Yanında eksik hissettirmeyen,
Uzakta bile tamamlayan biri.
Yük olmayıp yük alan,
Sorma gereği duymadan anlayan biri…


Biri olmalı…
Yolları kesiştiğinde
hayatın yönü değişmeli.
Belki hiç beklemediğin bir yerde,
Belki bir mesajın ucunda,
Belki bir bakışın kenarında
“İşte o” diyebilmelisin.
Çünkü bazı insanlar
Hayatının düz çizgisine
bir kavis gibi gelir
Ve eksik parçayı yerine koyar.

Biri olmalı…
Gülüşü toparlamalı seni,
Dokunuşu yatıştırmalı.
Kırıldığında susarak,
Susturulduğunda bakarak,
Anlatamadığında sarılarak
çözmeli derdini.
Konuşmak şart değil;
Bazen sadece varlığı bile yeter.