Biliyorsun,
Ben yalnızca seni kaybettim.
Sen ise benden koca bir ömrü,
Avuçlarında söndürdün.

Gözbebeklerimde saklı kalan adını,
Gecelerime mühür yaptın.
Şimdi baktığın her aynada
Benim boşluğum çarpar yüzüne.

Dudaklarımda süslenen ismini,
Rüzgâra savurdun hoyratça.
O isim ki bir zamanlar
Nefesinle büyürdü içimde.

Sığındığın o liman yüreğimi,
Fırtınaya bıraktın bilerek.
Şimdi rüzgârın ortasında kalmış
Bir gemi gibi çarpıyorsun kıyılara.

Sana yazdığım aşk kokan şiirleri,
Tozlu raflara terk ettin.
Oysa her mısra
Seni yaşatmak için doğmuştu.

“Gamzene gömülmek isterim” derdin,
Hatırlıyor musun vefasız?
Şimdi o gamze
Başka yüzlerde kayboldu.

Sana hayat veren gülüşlerimi,
Sessizliğe gömdün bir gün.
Şimdi kahkahaların bile
Benim adımı fısıldar sana.

Ben… yalnızca seni kaybettim.
Sen ise beni, kendini, bizi…
Ve bir daha hiçbir yürekte
Bu kadar sevilmeyeceğini.
Ey vefasızım,
Ben bir tek seni…
Sen ise bir ömrü kaybettin.

@NURAL BEKTAŞLI