Sana içimi açmıştım ben,
En maskesiz, en savunmasız halimle.
Dünya yeterince soğukken,
Gülüşlerimle ikimizi ısıtırım sanmıştım.
Meğer sen,
O sıcaklığı bir gösteri,
Beni de o sahnede bir yabancı sanmışsın.

"Ücreti neyse" dedin ya hani,
İşte tam oradan kırıldı kalbim.
Dostluğun bir bedeli olduğunu duyduğumda,
Sesim kısıldı, kelimelerim boğazımda düğümlendi.
Hayal kırıklığı dedikleri buymuş;
Değer verdiğin insanın, seni sadece eğlence sanması.

Şimdi özrün, pişmanlığın,
Kendi kendine ettiğin o hakaretler...
Hiçbiri o anki bakışımdaki yaşı silmiyor.
Çünkü ben seninle eğlenmiyordum,
Ben seninle paylaşıyordum.

Palyaçonun boyaları döküldü, sahne kapandı.
Geriye sadece,
Sende bulduğum dostluğu,
Kendi ellerinle kaybedişin kaldı.
Kırgınım; sadece sana değil,
Seni koyduğum o yüksek yere de kırgınım.