Sana da aşk olsun ey uslanmaz yanım,
Sana da aşk olsun...
Söylesene, bu kadar özlemeye hiç mi utanmıyor musun?
Ben senin sustuğun yerlerden kendimi toplarken,
Sen neden her gece o eski yaraya kanıyorsun

Gittiği yolları ezberlemekten yorulmadın mı daha?
O çoktan başka mevsimlerde çiçek açtı,
Sen neden hala bu buz tutmuş kapıda bekliyorsun
Ben "bitti" dedikçe içimde,
Sen neden her cümleyi onun adıyla bitiriyorsun

Geceyi gündüze yamadım, yine de dikiş tutmadı bu ömür.
Aklım "yeter" diyor, gururum "gitme"
Ama sen... Sen ey kalbim,
Hiç mi ar etmiyorsun bu tek kişilik yangından
Vursam kilidi kapına, sızın yine içeride,
Anlatsam da anlamıyorsun, o gemi çoktan kalktı bu limandan.

Bir yabancı gibi geçti yanımızdan, görmedi bizi;
Sildi attı ellerinin ucuyla bıraktığımız her izi.
Sen neden hala o enkazın tam ortasında,
Gelmeyecek bir baharı bekler gibi sabrediyorsun

Sana da aşk olsun...
Beni benden çalıp, yine ona verdiğin için.
Bu kadar sevilmezken,
Bu kadar yok sayılmışken,
Hâlâ böyle delice çarpmaya...
Hiç mi utanmıyor musun


(KOR)