10
Yorum
43
Beğeni
5,0
Puan
281
Okunma
Toprak kokan bir akşamın eşiğinde,
Özlem, kalbe düşen ince bir sızıdır.
Uzaklarda yanan o sönük kandil,
Belki de bitmeyen bir vefanın yazıdır.
Biriktirdim dünü, heybemde umutla,
Kibir tozunu sildim, geçtim bu yoldan.
Büyük dağlar eğilirken rüzgâr önünde,
Ben bir fidan gibi, su içtim daldan.
Vefa; unutulmuş bir kapı çalmaktır,
Hatırayı taze tutup, kıymet bilmektir.
En yüksek zirveye çıksa da ayaklar,
Gözü hep o tozlu, mütevazı toprakta görmektir
Ne mülk kalır geriye, ne o şatafatlı ses,
Sadece bir gönül kırıklığı, ya da bir nefes.
Gökler kadar engin, toprak kadar alçak,
İnsan, sevdiği kadar insandır ancak.
Gidenlerin ardından bir dua bırakıp,
Bize kalan o mahcup ışığı yakıp;
Özlemle harmanlanmış bir vefa borcuyla,
(KOR)
5.0
100% (20)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz