Terkedilmek birden gitmek değilmiş.
Ben gitti sandım.
Meğer benden fazla o kalmış.
Şimdi…
Baktığım her yerde o;
Kapılarda,
Duvarlarda,
Aynalarda onun silüeti.
Rüyalarımda bile aynı kâbuslar.
Kapatamıyorum gözlerimi,
Uyumak bana haram.

“Neden?” sorusu kafamın içinden hiç gitmiyor.
Düşündükçe çıldırıyorum.
Duvarlar adeta üzerime üzerime geliyor,
Odalar daralıyor,
Nefes alamıyorum.

Şehrin bütün sokakları ayaklarımın altında eziliyor.
Her adım atışım aynı yerde bitiyor.
Bütün yollar her şeyin başladığı yere götürüyor;
Ve de bittiği yere.

İşte yine buradayım:
Dere yatağı, meşe ağacı ve sarı zakkum.
Yüzüm toprakla eş,
Alnımda bir parça kum.
Ulan…
Kustuğu nefrete bile sarılır mı insan?
Sarılıyorum.
Ondan bir parça kaldı diye
Kinime,
Öfkeme,
Kirpiklerimin ardında dalgalanan gözyaşlarıma.
Hatta ve hatta
Bedduama be…
Bedduama sarılıyorum,
Hem de hiç bırakmamacasına.

Önceden “erkekler ağlamaz” diye tuttum gözyaşlarımı.
Şimdi ise içime içime ağlıyorum;
Sırf onun hatırası var diye,
Ondan bir şeyler kalsın diye,
Bir daha gitmesin diye
İçimde tutuyorum be dostum.

Başımda Nietzsche’nin ağrıları.
Düşünmekten beynim infilak edecek.
Bir çare arıyorum;
Daidalos gibi…
Ona tutunmaya devam ettikçe eriyorum.
Eriyorum, İkarus’un kanatları gibi.
Ve inadına
Güneşe doğru uçmaya devam ediyorum.
Sonumun İkarus gibi olacağını bile bile…
Geberiyorum.
Geberiyorum be dostum.
Geberiyorum.
SEYİT ALİ ORUÇ