1
Yorum
6
Beğeni
5,0
Puan
146
Okunma
Seviyormuşuz cidden,
öyle büyük laflar etmeyerek
küçük şeyleri kaybedince anlayarak.
Bir çayın buğusunda adın kalıyormuş mesela,
bir sandalyenin boşluğunda.
En çok da
“sonra konuşuruz” denilen yerlerde.
dünyayı kurtaramadığımız hâlde
birbirimizi kurtarır gibi bakarak.
Bir yanlış cümleyi bile
kalbimizden silmeyerek.
Gidince anlaşılıyormuş bazı aşklar,
gelmediğin saatlerde
saatin suçu yokken.
Ve insan
en çok alıştığını özlüyormuş,
bunu kimse söylemiyor yüksek sesle.
Bir virgül bırak,
bir ihtimalden fazlası olmadan
bir kader kadar ağır.
Ne destanlık, ne masal,
ama fazlasıyla gerçek.
Ve galiba en acıklısı şu:
Bunu ikimiz de biliyorduk,
kimse cesaret edemedi
“evet” demeye.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz