Adına şiir yazmak istedim hep,
dilim sürgün yerlerinden dönerken.
Bir dağın gölgesinde büyüdü adın,
yalınayak, rüzgâra karşı.

Adını andım
geceyi çoğaltan lambalarda,
demir kapıların pasında,
bir de anamın sustuğu yerde.

Bilirsin,
bu memlekette sevda
bir ekmek kadar bölüşülür,
bir kurşun kadar ağır taşınır.
Ben seni
hem açlığınla
hem umudunla sevdim.

Adın düştü avuçlarıma,
çatladı.
Kanamadı ama
acıdı.
İnsan en çok
acıyan yerden bağlanır hayata.

Bir kente benziyorsun,
yasaklı ama vazgeçilmez.
Sokağında çocuklar hâlâ gülüyor,
ama geceleri
polis sireni gibi uyanıyor kalbim.

Adına şiir yazmak istedim hep,
çünkü başka türlü
dayanılır gibi değil bu dünya.
Çünkü sen
bir kelime değil,
bir direnişsin içimde.

Ve bil ki
adını her andığımda
bir taş yerinden oynar,
bir zulüm eksilir
yeryüzünde cemre suya düştüğünde..