Bu şiir, çok vermiş ama karşılığında sessizlik almış bir kalbin hikâyesidir.
Dersimlikiz’in kaleminde nankörlük; bağıran bir ihanet değil,
usulca kapıyı kapatıp giden bir vefasızlıktır.

Bir zamanlar her yükü birlikte taşıdığına inandığı insanlar vardı.
Omuz verdi, sustu, bekledi.
Işık oldu karanlıkta; yol gösterdi, el tuttu, düşeni kaldırdı.
Ama ne zaman yorulduysa, ne zaman sustuysa,
işte o an fark etti:
Bazıları sen konuşurken değil, sustuğunda görünür.

Nankörlük burada bir söz değil, bir tavırdı.
Düşerken eli tutulmayan,
ayağa kalkınca arkasını dönenlerin ortak diliydi bu.
Minnet bilmeyen kalpler,
borcu sevgi sanıp rahatlayan vicdanlardı.

Dersimlikiz bu şiiri bir öfkeyle değil,
bir uyanışla yazdı.
Artık hesap sormak için değil,
yük bırakmak için…
Çünkü bazı isimleri anmak,
bazı yüzleri hatırlamak,
insanın kendi sessizliğini kirletir.

Ve hikâye burada kapanmaz aslında.
Son dizede söylenen şudur:
Işık gitmeyi öğrendiğinde,
gölge zaten kaybolur.

Bu yüzden Dersimlikiz yoluna bakar.
Kimseye beddua etmeden,
kimseyi taşımadan…
Sadece kendi ışığını koruyarak.