Herkes bir telaş içinde,
herkes bir yerlere yetişmekte;
biz ise aynı yerde,
amansız bir bekleyişte.
Zaman geçiyor deniyor,
bizim saatler duruyor.

Kapı açık ardına dek,
rüzgâr giriyor içeri,
yokluğun kadar çok soğuk.
Ne olur,
aman tez gel…
Daha fazla uzatmadan arayı.

Pencere buğulu, perde açık.
Dışarıda kar yağıyor,
içimizde susmayan bir ayaz.
İki lafın biri sensin,
adı dilimizden düşmeyen
her cümlenin arasında.

Ortam soğuk,
sessizlik üşüyor.
Bir sürpriz yap hadi,
hiç haber vermeden çık gel.
Gecenin ortasında gün arasında,
yeter ki sen ol.

Ne engelmiş seni tutan,
bak ne kadar geçti zaman.
Başımızdan duman çıkıyor
yanıp tükenmeden…
tez gel.
Hasret ağır,
yürek sabırsız.

Biliyoruz, kolay değil,
belki hiç zamanı değil.
Ama insan bazen
zamansız gelerek
iyileştirir her şeyi.
Çantanı eline al,
çok bekletme,
hemen çık gel.

Biz buradayız,
eksik bir cümle gibi.
Kapı hâlâ açık,
umut hâlâ sıcak.
Bir adımın yeter,
bir “geldim”in.

Ve şimdi…
Ellerimizi sessizce göğe kaldırıyoruz:
Yolu açık eyle Allah’ım,
hasreti kısalt,
onu bize, bizi ona
tez kavuştur.


Not: Hastanede olan yeğenim için yazdım. Dualarınızı bekliyoruz..

ALİ RIZA COŞKUN