Dönüp te şöyle bir baktım maziye
Kuş gibi elimden uçar seneler
Kimi doğar kimi diler taziye
Birbiri ardına geçer seneler.

Bir dergaha düştüm sır oldu adım
Okur yazar oldum Mushaf kitabım
Damla damla koydum dolmuyor kabım
Ömrüm yudum yudum içer seneler.

Ne hükümran ser’im ne de bir şah’ım
Şu zalim Dünya’da yalnız seyyahım
Başak vermez oldu ektiğim tohum
Kurumuş dallarım biçer seneler.

Bağrımda hançerler çekilmiş kından
Delinir vücudum kanar her yandan
Güneşe hasretim gökyüzü zindan
Kadlime fermanın seçer seneler.

Derdim bir değildir ardı sıralı
Bir yâr kaldı bende dağlar maralı
Küsmüş kaderine o da yaralı
Adım adım gider kaçar seneler.

Bilmedim bayramı düğünü toyu
Yediğim ekmeği içtiğim suyu
Ben beni aradım hep yıllar boyu
Çileme dert kattı naçar seneler.

“Dilsiz’im” bu cefa sana yeter mi
Yanmayan ocak da duman tüter mi
Gül olsam dalımda bülbül öter mi
Belki bir tomurcuk açar seneler.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)