Ben yorgunum dostum...
Umudumu geçtiğim son istasyonda bıraktım
Ben yoksulum dostum...
Tek sevdamı ilk demir attığım limana astım
Hep çaresizlik içinde.

Şimdi şiir satırlarında kendini arayan bir dilenciyim.
O kadar yoksulum ki
En güzel yıllarımı
En büyük hayallerimi
Güneşli günlerimi elimden aldılar
Göz göre göre çaldılar.

Tek varlığım
Gökteki yıldızlar
Dinlediğim sazlar
Geride kalan silinmeyen izler
Göğsümü dağlayan kırbaç gibi sözler
Ve....
Sevmeye doyamadığım nazlar.

Ben kimsesizim
Ne oğlum var, ne kızım
Sıcağına hasret kaldığım tek mevsim
Temmuz’da Zemheriye dönen yazım
Tek sığınağım.

Hafif tebessüm ettiren hüznüm
Yaprağı sararmış
Dalları kırılmış
Yeni bir baharı bekleyen güz’üm.

Ben hayata kırgınım dostum.
Benden geriye kalan
Hiç geçmeyen sonsuz sızım.
Şimdi beni bekleyen
Yaralı bir can yoldaşım
Son tren, son istasyon.

İsmet Bozkurt (Dilsiz Kalem)