0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
69
Okunma
Gönül Mülkünde Vahdet
Yüreğim sana emanet değil;
Zira yürek dediğin, Sensin ey Can.
Bu “ben” dediğim evde
Ne kapı kaldı ne duvar,
Mülk de Sensin, misafir de Sensin.
Benlik diye bildiğim bir hayaldi,
Aşkın güneşi doğunca buhar oldu.
Can sandığım, Canan’a karıştı;
Artık atan yürek değil,
Senin “Ol” deyişindir.
Bana ait sandığım ne varsa
Senin ihsanındı başından beri.
Sevdiren de Sensin,
Sevmeyi sevdiren de…
Âşık da Sensin, maşuk da Sensin.
Her zerrede Elif’in boyu vardı,
Ben eğri gördüm, doğru Sen’di.
Zahirde görünen bir suret,
Batında çağlayan Sensin.
Evvel Sensin, âhir Sensin,
Yolda Sensin, menzilde Sensin.
Benlik kül oldu aşkın ateşinde;
Şimdi bakan göz Sen,
Görünen yüz Sensin.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
