Aşkın Deminde Hasbihal

Arada bir aşk demi, ruhun derinlerinde,
Fırtınalar koparır, sessiz bir yerlerinde.
Çaresizce çalkalanır gelgitlerin kederi,
Kimi zaman bir sandal, kimi bir dev gemi;
Sürükler limanlara, vuslat bekleyen özlemleri.

Arada bir aşk narı, duyurur ah u figanı,
Deryada katre misali, sarmış cism-i canı.
Aşk bu; kâr ettirmez akla, ne kışı ne baharı,
Hoş gelir aşığa elbet, közü ile narı.

Ey ruhumun revanı, ey varlığımın sebebi,
Cennet bağı sandığım, teninin o edebi...
Dokun Hicaz’dan nağmeye, inlesin ney derinden,
Ney ağlasın, Ar ağlasın, yâr ağlasın yerinden.

Düğün bayram sayılsın, bugün vuslat günüdür;
Dün ağlasın, gün ağlasın, yâr ağlasın günüdür.

Arada bir aşk ateşi, dokunur inceden cana,
Bazen narı hissettirir, bazen nuru cihana.
Köz iken volkan olur, yakar da savurur külü,
Bilmez misin ey gönlümün nuru, hayatın gülü?

Kevser şarabı meclisinde, mest olurken iki ruh,
Raks ederken bedenler, diner her türlü indifuh.
Gök kubbe kandillerle, nur içinde aydınlanmış,
Mirac-ı secde başlamış, cümle âlem inanmış.

Katre katre gözyaşları, inerken gönül hanesine,
Gel ey ruhumun parçası, başla yâr hasbihaline.