AŞK-I BEKĀ

"Sevdim" deme ey gönül, seven de O, sevilen de,
Can mülkü bir aynadır, her zerrede görünen de.

"Bismillah" dilde hece, asıl kelâm O imiş,
Her yolun başı O’yken, sonu yine O imiş.

Ben aşka daldım sandım, aşk içimde uyandı,
Vahdetin güneşinde "benlik" mumu tükendi.

Birlemek, bir rüyadan uyanmakmış meğerse,
Perde bizzat "ben" imiş, kalbe kibir değerse.

"Elhamdülillah" dedim, dilde kaldı bir nefes,
Hamd eden de O imiş, O’dur asıl mukaddes.

Elif’i dışta aradım, meğer içte gizliymiş,
Ben aradan çıkınca, vuslat zaten belliymiş.

Aradığım kendimdi, meğer bulan aranan,
Bulduğum her gerçekte, O’dur asıl görünen.

Şükür etmek bir fiil, değilmiş sadece söz,
Şükür varlığın özü, her bakışta gören göz.

Yokluk içinde daldım, yokluk diye bir şey yok,
Varlık tek bir deryadır, başka bir yol, yön de yok.

Aslımı bulduğum an, dünya koptu bağından,
Benlik silindi bitti, Hak göründü sağından.

"Allahu Ekber" dendi, sarsıldı yerle gökler,
O’ndan özge büyük yok, hayrete düştü melekler.

Âşık ile Maşuk’u bir görünce şaştılar,
Söz bittiği o yerde, hakikate ulaştılar.

"Gönlüm" dedim sustu dil, söz ikilik yaratır,
Kelâma gelen her şey, sadece bir anlatır.

En derinden bir gerçek, kalbe doldu ansızın:
Vuslat; meğer hiç ayrı kalmamış ayrı olan beden imiş