Suskunluğum boşuna değildir,
İlkel dağ konaklarının yıkılmışlığında
Her susuş biraz da adını saklar

Karlı bir şafak söker,
Umudum güneşsiz kalmış,
Gri renge boyanmıştır düşüncelerim...

Gece, içimde katlanır durur,
Uykuya varmayan düşünceler gibi.
Bir sen eksik kalırsın
her tamamlanışta;

Yollar uzar gider içimde,
Adımlarım sana varmadan yorulur.
Bir pencere olur kalbim,
Perdesi hiç kapanmaz.
Bakmasan da, baktığını sanırım.

“Zaman geçer, hançer gibi” derler;
Oysa zaman,
yalnızca beklemeyi öğretir...

Her gün biraz daha ağırlaşır hasret;
Taşınmaz bir yük gibi değil,
Sessizce omza çöken
Bir gölge gibi.

Bazen bir şarkı yakalar beni,
Yüreğimin ucundan sürükler.
Bazen ansızın gelen bir koku…
Kış günü baharı yaşatır,

Her şey, senden izinsiz
Yine sana çıkar.
Ne yapsam seni anlatır.
Nereye baksam seni andırır

Özlemek,
yokluğun adı değil;
Varlığını içimde,
Her şeye rağmen diri tutmaktır.
Ve en çok da buna yanmaktır.

Eğer bir gün kulakların çınlarsa,
Bil ki ben susuyorumdur;
Adını anmadan
Seni yaşatıyorumdur içimde.