4
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
95
Okunma
Geceyi sırtıma yükledim fazlasıyla,
Sustum; içimde çoğaldı her şey.
Adını anmadan geçirdim yılları,
Kendimle baş başa çürümekten yoruldum.
Bir umut demledim yorgun saatlerde,
Gelir diye kapalı kapılara baktım.
Ne gelenim oldu ne kalanım,
Boş hayallerle oyalanmaktan yoruldum.
Yüreğim sürgün yedi kendi yurdundan,
Her sevda biraz daha eksiltti beni.
“Kal” demeyi çok gördüm kendime,
Gidişleri sayıp susmaktan yoruldum.
Ne isyan kaldı dilimde ne de söz,
Kaderle aramda uzayıp giden bir yol.
Razı geldim nihayet susmaya,
Her şeyi içime ata ata yoruldum.
Şimdi ne bir bekleyiş var ne heves,
Gönül dediğin ister biraz nefes.
Son sözüm budur bendeki sevdaya:
Ben ben olmaktan, beklemekten yoruldum.
5.0
100% (10)
Şiirin sahibi
Cevap Yaz
