Gönül tahtı çöktü, saraylar viran,
Kalmadı çevremde bir halden anlayan.
Zalim fırtınadır bağrımda kaynayan,
Felegin çarkına dur derim artık!

Vuslat dedikleri serapmış meğer,
Bu sonsuz cefaya kim boyun eğer?
Sitemim arşına sığmıyor; yeter!
Gökleri başıma yıkar giderim!

Yorulmuş ruhumda bin bir yara var,
Sırtımda dünyanın kahrı, zârı var,
Gönlümde bitmeyen kışın karı var,
Zulmün batağına batar giderim!

Mertlik meydanında közü çiğnedim,
Hasreti bir zırh gibi ruha giydim.
Ben bu ayrılığa boyun eğmedim,
Kaderin bendini yıkar giderim!

Sol yanımda yârin hançer izi var,
Sönmez bu içimde bitmeyen efkar.
Gayrı ne aşk gerek ne de bir diyar,
Kendi ateşimde yanar giderim!

Yıkıldı umudun fildişi kulesi,
Kesildi ruhumun feryadı, sesi.
Boğazımda düğüm veda busesi,
Zamanın nabzını söker giderim!

Umutlar küstü ve karardı şafak,
Ruhumda bir dert var, her yanı nifak,
Yıkılsın bu dünya, kırılsın bu çark,
Hükmün kefenini yırtar giderim!

Güneşi söndürdüm geceye küstüm,
Vefasız dünyaya hıncımı kustum.
Ben kendi külümden yeniden doğdum,
Varlığın tahtını yakar giderim!