Yeter artık felek, çektiğin yeter!
Bu gurbet dediğin ölümden beter.
Söndü garip ocağım, dumanım yiter,
Kaderin elinde perişan oldum.

Yürekte bir aslan kükrer de durmaz,
Zalim olan dünya halimi sormaz.
Bin darbe vursalar aslım sarsılmaz,
Sadece dosta ben borçlu büküldüm.

Yeminler bozuldu, dostlar el oldu,
Gönlümün baharı yandı kül oldu.
Gözümden dökülen yaştı, sel oldu,
Kendi fırtınamda savruldum durdum.

Korkum yok kimseden, varsın vursunlar,
Hasretin ipini dara sarsınlar.
Merdin meydanında hesap sorsunlar,
Ben bu ayrılığa kafa tutarım!

Yıkıldı sığındığım dağlar birer bir,
Gurbetin gecesi dipsiz bir kabir.
Tükendi içimde o çelikten sabır,
Suskunluk zırhına büründüm kaldım.

Hangi eşiğe gitsem yüzüme kapalı,
Gönül kuşum öksüz, kanadı yaralı.
Kaderle bahtımız ezelden yazılı,
Vefasız bir aşkın kurbanı oldum.

Tabuta sığmayan sitemim vardır,
Şu gurbet elleri gönlüme dardır,
Ölüm dediğin de beyaz bir kardır,
Güneşi beklerken eridim bittim.

Yükledim sırtıma onca kederi,
Silinmez alnımdan hüznün eseri.
Dönülmez bir yolun en son seferi,
Meçhule yol alan bir hancı oldum.

Sesime ses vermez dilsiz duvarlar,
İçimde fırtına, dışımda karlar.
Hani nerde kaldı o eski dostlar?
Kendi öz yurdumda yabancı oldum.

Ne bir selam gelir ne halim soran,
Vakit daralıyor, tükenmiş zaman.
Gözümde tütüyor sılada duman,
Bitmeyen bir ahın figanı oldum.