Karanlık Sabah

Her zaman yaşamadığım
bir karamsarlık daha yaşıyorum bu sabah.
Yağmurlar karanlık,gün karanlık,
ben karanlığım.

Alırım elime duygularımı,
ormanda saklar gibi saklarım avuçlarımda
sana olan hislerimi.
Bir kazma bir kürek olurum kendime
ve bir tutam toprak olup
sarmak isterim kendimi.

Bu sabah gene karamsarlık dolu içime.
Ben karamsar,
ruhum karamsar.
Beyaz melekleri beklemiyordum,
ne de beyaz atlı prensi.
Sadece hayallerime
biraz gün doğsun istiyordum,
o kadar.

Gün doğmadan neler doğarmış.
Bir çocuk masumiyetindedir zaman,
öyle anlatılır,
öyle düşünmemiz sağlanır
umutlarımıza katran dökülmesin diye.

Oysaki biz daha doğmadan
her yer karanlıktı zaten.
Her şey senden alınmış,
her bir yer bir yere satılmış
senden habersiz.
Buna ne zaman günahkâr
ne de yaşadığın hayat.
Günahkârlık kimde,
onu da bilemiyorsun.
Gene de insan üzülüyor
ama ne fayda.

Çok şey yazamıyorum artık.
Hayallerim hapis,
düşlerim hapis.
Okyanus deryasında ki dalgaların
kıyıya ulaşması kadar uzakta
bakışlarım.

Deniz hapis,
kıyı hapis.Yarınlar yakın diye düşünürken
bir umutla bakarken yarınlara
gecem hapis,günüm hapis.

Ben, bir hancının bekleyişindeyim sanki.
Bir uğradım ki
hancı hapis, han hapis.
Böyle başlamış hikâye
ben gene düştüm yollara.
Yollar hapis, ben hapis.
Gündüz Yavuz.