Yıllar geçip gider dostum, / yollarımız ayrılsa da,
Eski bir şarkı çalınca, / titrer gönlün ince teli.
Savurur bizi uzağa, / ayrılığın sert bir yeli,
Anılar birer hançerdir, / kalbimize kan sıçrasa da.

Omuz omuza verdiğimiz, / o karanlık dar sokaklar,
Şimdi yabancı bir yüzle, / bakar bize sessiz sessiz.
Koca dünyada kalsak da, / bir başımıza kimsesiz,
Eskimeyen dostluğumuzu, / o soğuk topraklar saklar.

Dert ortağım, sırdaşımsın, / hüzne boyanmış şu akşam,
Gölgeler boyunu aşmış, / vakit çoktan doldu artık.
Tükendi ömür defteri, / her yaprağı yırtık pırtık,
Sensiz geçen bu ömre ben, / nasıl ad koyayım akşam?

Hangi sözler geri getirir, / o kaybolan dünlerimizi?
Zaman denen koca devin, / karnında kaldı her gülüş.
Sanki bir kâbus içinden, / uyanılmayan bir düş,
Hüzün örtüyor dostum bak, / parlayan o günlerimizi.

Bir ekmeği bölüşürken, / dünya ne kadar küçüktü,
Şimdi her birimiz ayrı, / bir boşluğun esiriyiz.
Kaderin elinde kalmış, / birer kaza kusuruyuz,
Omuzda taşınan özlem, / dağlardan daha büyüktü.

Hani söz vermiştik o gün, / ölmek olsa da sonunda,
Bırakıp gitmek yok idi, / bu çetin hayat yolunda.
Savrulduk ayrı yöne bak, / bu gurbetin kollarında,
Bir sitem saklıdır şimdi, / şu ömrün her oyununda.

Eski bir kahve tadında, / kalmış o sohbet sesleri,
Şimdi sessizlik çöküyor, / koca kentin ortasına.
Tuz basıyor bu ayrılık, / ruhun derin yarsına,
Tükettik biz birer birer, / o en güzel nefesleri.

Hatırlar mısın baharı, / çiçekler bizle açardı,
Gökyüzü maviydi o gün, / dertler bizden hep kaçardı.
Işığın sönmüş dostum bak, / gözlerin yaşlar saçardı,
Gülüşün artık bir resim, / gönlüme hüzün saçardı.

Veda mıdır bu susuşun, / yoksa derin bir uyku mu?
Kırıldı mı tüm umutlar, / bitti mi dostluk kurnası?
İçimde bir ateş yanar, / sanki mahşer fırtınası,
Toprak mı örtecek yoksa, / bizden kalan bu ruhu mu?

Son durakta bekliyorum, / belirsizdir gelen tren,
Belki bir gün bir yerlerde, / yine kesişir yolumuz.
Kırılmış kanadımız bak, / kalkmıyor artık kolumuz,
Elveda diyorum sana, / bu hüzündür bizi süren.