Aşkın kanatlarında süzüldüm bir zaman,
Gökyüzünde kanat çırparak uçarken.
Rengârenk düşlerim vardı, umut dolu,
Ta ki; acılar gelip gönlüme dağılıncaya dek.

Aşk, gül bahçesinde açan en güzel çiçekti,
Kokusuyla sarhoş eden bir sevdanın adıydı.
Ama gel gör ki, o masum gülün dikenleri var,
Kalbime batan, acılarla dolu bu daldı.

Bir zamanlar güneş, yüzümü aydınlatırdı,
Gözlerimde sevinç dolu ışıltılar parlardı.
Şimdi karanlık bulutlar çökmüş üstüme,
Sevginin umudu tükenmiş, kalbimde yaralar.

Gözyaşlarım çağlar, sel olup akar gönlüme,
Hüzne boğulmuş acı bir özlem kalır geride.
Seni düşünmek yırtar içimi, bin parçaya böler,
Sensizliğinle kaybolurum; acılar dehlizinde.

Hasretin kollarında, yalnızlıkla kavruldum,
Sessizliğin soğuk rüzgarlarında savruldum.
Gelmeni düşlüyorum, rüzgarınla getir seni,
Birlikte uçalım aşkın en yüce doruklarına.

Belki bir gün dönersin diye umutla bekleyişim,
Kalbimdeki yaraları sarar, gözyaşlarım diner.
Taht kurarım gökyüzüne, bir dolu sevginle,
Gökyüzünde sonsuz aşk süzülür bizimle.