Değerli yorumunuz için teşekkür ederim.

Her şeyden önce bu kadar vakit ayırıp bu son derece bilgilendirici cevap için içtenlikle teşekkür ederim. Aynı düşünebilseydik insan değil sanırım kurulu robotlar olurduk. (Korkarım insanlık yalnızca bir jenerasyon daha kendi başına düşünecek sonrasında yapay zeka düşünme işini ele geçirecek diye tedirginim.) Sizinle ayrışıyoruz lakin karşılıklı hürmet, saygı ile belki de yeni kuşaklara örnek teşkil ediyoruz. (Farklı düşünmek ile kavga etmek aynı değildir; dersi. )Yeniden çok teşekkür ederim, kaleminiz var olsun her daim. Aşk ile eyvallah...

Değerli yorumunuz için teşekkür ederim. Yalnızlık durumu bahsettiğiniz sosyal medya alıntısında yanlış, yanlış olmasa bile eksik değerlendirilmiş kanaatimce. Zira TDK’da yalnızlık kelime anlamı olarak yalnız olma durumu, kimsesizlik ve Issızlık, tenhalık olarak tanımlanmış. Yalnızlık; “Bir kimsenin çevresinde kimse bulunmaması durumu; tek başınalık.” olarak da tanımlanabilir genel olarak. Sosyal Medya örneğinde bahsedilen yalnızlık ise aslında yalnızlık gibi görünen bağımsızlık halidir. Gerçek yalnızlık ise bundan çok daha derin ve sarsıcı bir yerdedir. Sosyal Medya örneğinde bahsedilen “yalnızlık”: Seçim ve kontrol içerir. Anlatılan durumlarda kişi: Kendi zamanını yönetir, kendi kararlarını alır, hayatının ritmini kendisi belirler. Burada eksik olan şey insan değil, müdahaledir. Yani kimsenin “seslenmemesi” bir yokluk değil, bir alandır. Bu hâl çoğu zaman özgürlük ve kişisel sınırlarla ilgilidir. Gerçek yalnızlık: Seçimsizlik ve iç boşluk barındırır. Gerçek yalnızlıkta ise: Seslenecek biri yoktur, paylaşacak bir “biz” duygusu yoktur, kararları tek başına almak bir tercih değil, zorunluluktur. Burada mesele “kimse bana karışmıyor” değil, “kimse beni merak etmiyor” noktasına gelir. Yaşar Kemal’in meşhur şiirinde bahsettiği gibi;

“Kuş uçmaz, kervan geçmez bir yerdesin.
Su olsan kimse içmez,
Yol olsan kimse geçmez,
Elin adamı ne anlar senden?
Çıkarsın bir dağ başına,
Bir ağaç bulursun tellersin
Pullarsın gelin eylersin.
Bir de bulutları görürsün,
Bir de bulutları görürsün,
Bir de bulutları görürsün.
Köpürmüş gelen bulutları.
Başka ne gelir elden?
Çın çın ötüyor yüreğimin kökünde şu dünyanın ıssızlığı.
Tanrı kimsenin başına vermesin
Böyle bir yalnızlığı!”