Yorgun bir şafak söküyor yine dağların omzunda,
Kayıp bir kentin avuçlarında büyüdü bu sessizlik.
Tenimde coğrafyamın o eski, yanık kokusu,
Yüreğimde bir mülteci hüznü, bitmeyen bir eksiklik.

Hangi rüzgâr değse penceremin kırık camına,
Seni hatırlarım; o kadim ve bitmeyen kavgayı.
Sesin gelir uzaktan, bir nehrin akışı gibi,
Yırtar geçer içimdeki o zifiri karayı.

Dağların gölgesi düştü yine sofralarımıza,
Ekmek bölündü, su dindi ama sızı hep baki.
Bir kuşun kanadına yükledik tüm yarınları,
Gökyüzü dar geldi bize, yeryüzü ise sanki...

Bilirsin, bizde sevda bir direniş provasıdır,
Yasaklı dillerin en yanık şarkısıdır dudaklarda.
Şimdi hangi toprağa bassak bir gurbet masalı,
Köklerimiz sökülmüş, savruluruz uzaklarda.

Bir anne ağıdı yükselir tozlu sokaklardan,
Gözyaşı, toprağın en dürüst şahididir burada.
Faili meçhul umutlar gömdük biz bu ovalara,
Her taşın altında bir hatıra, her köşe başında bir yara.

Kimliksiz bir rüzgâr eser şimdi yaylalarımızda,
Kekik kokusu karışır barutun o ağır isine.
Biz ki gülüşümüzü namluların ucunda biledik,
Teslim etmedik ruhumuzu celladın gölgesine.

Zindan duvarlarında harflerimiz yankılanır,
Özgürlük, bir ekmek gibi sıcak ve kutsaldır bizde.
Paslı kelepçeler aşınır sabrın taşında,
Işık sızar elbet, o en karanlık dehlizde.

Çocuklar gördüm; gözlerinde koca bir dünya,
Misket yerine mermi kovanı toplayan elleriyle.
Onlar ki yarının en gür sesli habercileri,
Büyürler fırtınanın ortasında, kendi dilleriyle.

Sürgün dedikleri sadece yollar değildir azizim,
İnsanın kendi içine sığamamasıdır bazen.
Bir bavula sığdırılan bir ömürlük hâtıra,
Ve geride bırakılan o dumanı tüten mesken.

Tarih, sadece kazananların yazdığı bir yalan değil,
Bizim de söyleyecek bir çift sözümüz var elbet.
Kaydedildi her feryat, her direniş, her acı,
Toprağın hafızasına kazındı bu büyük hicret.

Fırat dertlidir, Dicle zaten kan ağlar sessizce,
İki nehir arasında kalmış bir halkın yazgısı.
Sular akar, ama temizlemez bu kirli tarihi,
Dinmez içimizdeki o bitmek bilmeyen sancı.

Güneş, her sabah yeniden doğar bu kadim toprağa,
Ama biz hep akşamüstü hüzünlerine takıldık.
Belki de çok sevdik bu yaralı coğrafyayı,
Bu yüzden hep en zayıf yerimizden yakalandık.

Cemre yaman