Akşam, sırtını dayadı yine yorgun dağlara,
Gün battı; ardında küskün bir gökyüzü bırakarak.
Bu toprakta sessizlik bile ağır bir kelimedir,
Söylenmeden boğazda düğümlenen bir ağıt gibi durur.

Avuçlarımda çatlak çatlak bir harita var şimdi,
Her çizgisi bir kaçış, her kıvrımı bir bekleyiş.
Tenime sinmiş ateşle karışık toprak kokusu,
Bir halkın kaderi gibi geçmez, silinmez bu koku.

Pencereme çarpan her rüzgâr senin adını taşır,
Adını söylemem; burada isimler de yaralıdır.
Bir ses olur gecenin en dip kuyusunda,
İner iner, kalbimdeki karanlığı dürter.

Soframıza oturan gölge yine dağlardan indi,
Ekmek paylaşıldı, suskunluk çoğaldı masada.
Bir yudum suyla susturduk yangını,
Ama köz hep kaldı, külün altında saklanan.

Bizde sevmek, bir ihtimal değil bir bedeldir,
Göze alınır, peşinen ödenir acısıyla.
Aşk dediğin; sürgün yollarında ezberlenen
En eski direniş marşıdır dudaklarımızda.

Hangi şehirde sabahlasak yabancıyız kendimize,
Aynalar bile tanımaz yüzümüzü bazen.
Kök söküğü bir hayat taşırız ceplerimizde,
Toprağa değsek bile tutmaz ayak izimiz.

Bir annenin sesi asılı kalır sokak aralarında,
Ne tam bir çığlık ne de suskunluk artık.
Gözyaşı toprağa düşünce anladım:
Hakikat, en çok acıyı tanır, yalanı değil.

Umutlarımızı gece vakti gömdük biz,
Başına bir taş bile koyamadık çoğuna.
Her adımda bir hatıra kanar içimizde,
Bu şehir baştan sona açık bir yaradır aslında.

Rüzgârın bile kimliği sorulur bu diyarda,
Kekik kokusu barutla kardeş kılınmıştır.
Biz gülmeyi dişlerimizle savunduk yıllarca,
Ruhumuzu pazarlığa hiç çıkarmadık.

Duvarlar öğrendi adımızı bizden önce,
Demir parmaklıklar ezberledi dualarımızı.
Özgürlük, sıcakken bölünen ekmek gibidir,
Paylaşıldıkça çoğalır, saklanınca bayatlar.

Çocuklar gördüm, gözleri erken büyümüş,
Oyuncak yerine korkuyu cebine koyan.
Ama bilirim, en gür yarınlar onlardan çıkar,
Fırtınayla konuşmayı öğrenmiş olanlardan.

Sürgün dedikleri yalnızca gidilen yer değil,
İnsanın kendi içine sığamayıp taşmasıdır.
Bir bavula tıkılan ömürlük anılar
Ve arkada kalan, ışığı sönmeyen bir ev.

Tarih, güçlülerin anlattığı masal değildir sadece,
Toprak unutmuyorsa, hiçbir şey bitmiş sayılmaz.
Her adımız, her düşüşümüz kayıttadır,
Bu coğrafyada hiçbir acı sahipsiz kalmaz.

Nehirler konuşur geceleri, duymak isteyene,
Biri içini çeker, diğeri susarak ağlar.
İki su arasında sıkışmış bir kaderiz biz,
Akıp giden zamana direnen yaralarla.

Güneş doğar elbet, buna şüphem yok,
Ama biz en çok akşamın kırık vaktindeyiz.
Belki fazla sevdik bu yaralı yurdu,
Bu yüzden hep en derin yerimizden vurulduk.

Ama bil ki
Bu hikâye yarım kalmaz,
Bu ses boğulmaz,
Bu toprak bir gün
Kendi adını korkmadan söyleyecek.


Yazan kalem kuvvetli olunca insan ister istemez ilham alıyor
Kaleminiz kavi olsun üstadım