Kırıldığını sandığın anlarda
Hayatın senden vazgeçtiğini düşünme;
Çünkü insan en çok
Çatladığı yerlerden tanır rahmeti,
Işık da kendine yol arar.

Kırk yerinden ışık alan kalp
Dağılmış değildir;
Aksine, içine kapanan karanlığın
Son bulduğu eşiktir bu;
Çünkü nur, kapalı yere misafir olmaz.

Her kırık, bir hikâye anlatır
Her hikâye, sabırla dinlenmek ister
Aceleyle sarılan yara
İz bırakır,
Zamanla kabullenen yara hikmet olur.

Sanma ki acı seni eksiltti,
Eksilen yalnızca
Yük sandığın fazlalıklardı;
Geriye kalan
Hakikate daha yakın bir sensin.

Kırılmak, yok olmak değildir;
Yeniden şekil almaktır,
Toprağın çamura dönüşmesi gibi
Ellerin arasında yoğrulup
Kap olmaya razı gelmektir.

Allah kalbi kırarak incitmez,
Kalbi kırarak genişletir;
Dar yere sığmayan rahmet
Böylece akacak yol bulur.

Kırk yerinden ışık giren gönül
Artık karanlıktan korkmaz;
Çünkü bilir ki
Işık tanıdıktır,
Bir kez içeri girince gitmez.

Her düşüşte
Yer seni tutar;
Çünkü insan yere yakınken
Göğe daha çok benzer.

Kırık aynada da
Yüz görünür;
Hatta bazen
Daha gerçek,
Daha filtresiz.

Acıyı düşman belledin
Oysa o,
Seni kendine yaklaştıran
En sert öğretmendi;
Dersini bitirince gider.

Işık bir yerden değil,
Kırk yerinden giriyorsa
Bil ki artık
Saklanacak karanlığın kalmamıştır.

Bu yüzden korkma
Çatlaklarından;
Onlar senin kusurun değil,
Rahmetin davetiyesidir.

Ve anlarsın ki
İnsan kırıldığı için değil,
Kırıldığı yeri kapattığı için
Karanlıkta kalır.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(8 Ocak 2026)