Günler sonra ilk defa çıktım,
İçimdeki hapisten, yıkıp tel örgüleri...
Toprağa yalınayak bastım
Yüzünü okşadım bir akarsunun
Güneşin ellerini sıktım, dostca
Rüzgârın kulağına şarkılar fısıldadım
Dalları elma yüklü bir ağaca sarıldım
Gülümsedim yemyeşil bir yaprağa
Kuşlara mutlu masallar anlattım...
Günler sonra ilk defa!

Deniz ne kadar da maviymiş meğer
Dağlar ne kadar heybetli
Gökyüzü ne kadar derin
Ne kadar sonsuzmuş umut
Yaşamak ne kadar yakın
Ne kadar da hevesli...

Tadı bu kadar mı güzel olurdu çayın?
Kahvenin hatırı bin yıl mı artar?...
Ne güzel kokuyormuş papatyalar
Akasyanın dudağına ay konmuş
Cıvıl cıvılmış gözleri hanımellerinin
Ve ne güzel, tutsağı olmak ellerinin

Yüzüm gülüşünü sırtladığında anlamıştım
Bunun aşk olduğunu
Yüreğimde sonsuz aşk ateşin var
Ahraz gözüm, kulağım senden bir başkasına
Sevginle tıka basayım sevgilim
Ah ne güzel sevmek seni
Bir dahasına,
Bir dahasına...
Can pahasına

Okyanus yüreğinde bir martının yeri kadar yerim olsun, yeter
Neyleyim Ege’yi, Karadeniz’i...

Sevgilim!
Ben artık senin ellerinle tutuyorum hayatın ellerini,
Kollarınla sarılıyorum güneşe
Ayaklarınla yürüyorum umuda
Gözlerinle seviyorum gökyüzünde kanat çırpan kuşları
Dudaklarınla öpüyorum mavisini denizlerin
Saçlarında okşuyorum rüzgârları
Sesinle dokunuyorum türkülere, şiirlere
Seviyorum bütün papatyaları...

Ah ne güzel seninle nefes almak
Ne güzel Hürriyet

07.01.2026

S.U.

Serkan Uçar