Alabora oldu yürek
Sonsuzluk idi takılası kanat
Kıyama duran bin bir dilek
Geceyi delip geçen nefesin
Ömürdü payidar kılan umudu
Ruhtu kokusu çıkmış yalnızlığın dumanı
Bilemezlerdi hem ne de olsa peynir ekmek gibi severdim ben
Seyyah ruhlardan değil
Seferisi olduğum erken vakitlerin ve sabahla hemhal
Temposu düşmeyen şu yüreğin
Ne hacet değil elbet
Hicret gibi…
Kıvanç gibi…
Sema gibi…
Ama artık takılı değil de aklıma arkasını dönüp gidenler
Uğurlar ola dahi demiyorum
Çünkü uğuruma ve mutluluğuma değdirdikleri nazardan da öte
Set vurdukları ket vurdukları ışıyan önüme.
Ben ki artık tebessüm ekili duygulardan geçiyorum
Sen ki uzaklığınla teğet geçerken de şu koca kalbime
Ne delik ne sökük
Ben değil Yaratan dikti
Tüm yaralarımı
Makul olanlayım artık
Mendebur olanlara yer yok hayatımda
Aşksa aşk:
Sevgiyle eşelediğim toprak
Dur bakalım daha ne ki yaşım başım?
Hem ben bu güne kadar ne yaşadım ki?
Zamk misali yabani ruhlar konçertosu
Ve tek duyduğum zalimlerin vızıldayan uğultusu
Cebimden de yüreğimden de uzak dursunlar yeter ki
Arşı alaya çıkan bir mevsim gibi
Mevsimin de solmayan çiçeği
Olmaya adayım ben bu günden sonra
Kamil olan anlar cahilden uzak durmalı
Seven daha iyi anlar hele ki
Varsa içinde Allah korkusu
Uğuldayan değil artık kulaklarım
Duymadığım görmediğim ne malum?
Gel gör ki tetikteyim ruhumun tüten dumanında
Asla da keklik değilim münafıkların çıkmadığım kadar huzuruna
Varsa yoksa anbean kıyama durduğum
Cebbar yüreğimle avlanmadığım kadar
Ar etmem kimse artık canımı yaktığım kadar
Derdi hem anam: yıl uğursuzun
Bilemezdi bilemezdik de kimdi hangi kâfirin uydusu
Sızan kan değil sanma ki yastayım;
Sazan misali atlamadığım kadar yaştayım
Ant içtim kitabıma bir de anamın mezarına
Şahlandığım kadar
Çıkan kanatlarıma yağan nurlu kar
Bil ki ayaktayım anne yeter ki er huzura
Gün ve döngü ve iman gücü
Ölüm ve güdü ve insan olmanın büyüklüğü
Bir gül isem artık incinmediğim
Ya da semada kayan yıldız tapındığım sadece Rabbim
Ve işte Samanyolundayım
Ve işte lanetli güruhun dilindeyim
Ama asla bir mahzen değil asla da kuyu
Uyumadığım kadar şafakta
Atmadığı kadar da şafağımın
Şakağıma dayalı olansa kalemin edebi ve ebedi varlığı…