0
Yorum
0
Beğeni
0,0
Puan
21
Okunma
Bak gülüm,
yıllar eskidi ruhumda.
Ömür dedikleri vakit
avuçlarımda tükendi.
Bu yürekte
sevda çiçekleri susuz kaldı;
karanlıklar dostum oldu.
Ben, yalnızlıkla
aynı masada keder biçtim aşka.
Kimse beni
ben diye sevmedi.
Sen bana “sevmek” diyorsun ya,
ben
sadece kendimden verdim.
Ve sonunda
hep ayrılık yollarında
adımlarımıza yalan biçildi.
Beni sen sev istemedim,
bunu bil.
Ben seni,
sevmenin ruhundan içtim.
Kana kana
sevdanın nurundan…
Sen hasret diyorsun;
ben onu
gözlerime nazar boncuğu eyledim.
İhanet diyorsun;
ben onu
su diye geçen mazide
yudum yudum içtim.
İşte gülüm,
ben sevmenin
bedende değil,
ruhta olduğunu
geçtiğim cehennemlerden öğrendim.
Sevmek ateşinin
yaktığı yerin
mutluluk olduğunu,
gözlerinden
kor olup beklemeyi;
sesini duymak için
beklediğim zamandan öğrendim.
