Merhaba dünya,
yine sana uğradım bugün.
Aynı değil mi içindekiler?
Aşkı gelecek kaygısına boğanlar,
kendini bilmeyen dillerin
sokaklara savurduğu küfürler,
herkesin bir yere yetişir gibi
hayattan kaçışı…

Her şeyden umudunu kesip
yalnızlığına sığınan zavallılar;
suçu işleyip işleyip
senin sütüne atanlar, değil mi dünya?
Hiçbiri
kendi izine bakmıyor aynada.

Kimliklerde maske takıp
egolarında yavaş yavaş ölüyorlar.
Bilgiyi hiçe sayıp
cahilliği yüceltiyorlar.

Boş ver be dünya,
asırlarca alıştın buna sen de.

Ama senin içinde yaşayan,
manevi uhreviyetini arayanlar;
kendini kendinde bulanlar,
duygularında yanmayı göze alanlar…
En büyük zulmü
belki de onlar görüyor.

Boş ver dünya,
sen iyi bilirsin:
sen bir konak hanesin.
Unutan için
rengârenk bir eğlence,
kendini bilen için
imtihan.

Kendinden başlayıp
Yaradan’ı bulma umudu.

Nasılsa hakikat tek:
hepimiz öleceğiz.
Unutsak da,
umut etsek de…