4
Yorum
37
Beğeni
5,0
Puan
263
Okunma
Gürültüsü yoktur bu yangının,
Ne dumanı tüter ne külü savrulur.
Sessizce kıvrılır içindeki boşluğa,
Dokunduğu her hatıra yeniden yoğrulur.
Bir feryat olsa, dinerdi belki zamanla,
Çığlık olup dökülse, hafiflerdi bu yük.
Ama özlem; dilsiz bir duvarda asılı,
Gölgesi derin, sükûtu kendinden büyük.
Beklemek, odunu olur bu adsız ateşin,
Geceyi böldükçe içten içe közlenir.
Ne sönmeyi becerir ne de bitmeyi bilir,
Sadece mum gibi; eridikçe gizlenir.
Kimse görmez kalbin nasıl inceldiğini,
Dışarıda bahar olsa, içeride kar kış.
Bu öyle bir erimek ki, sonsuzluğa doğru,
Sessiz bir fırtına, derinden bir haykırış.
Gözlerinde fer kalmaz, kalpte ağır bir sızı,
Bir is bırakır geride, kimse bilmez nedenini.
Özlem öyle bir alevdir ki ey gönül;
Yakmadan kül eder, dilsizce sahibini.
(KOR)
5.0
100% (14)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz