Gidişin bir kapının kapanışı değildi.
Ardından anahtarı olmayan bir karanlık bıraktın.
Beklemekten başka bir günahım yoktu benim.
Şimdiyse ışığı kesilmiş bir dünyaya mahkum ettin.
Bu da senin ayıbın olsun.

~~~~~~~~~~~

Her gece yokluğunu parmaklarıma yazdırdın.
Ellerim, bilinmez bir zamanın boşluğunda.
Tutacak bir anı yok,
bırakacak bir cesaret yok.
Yüreğimde açtığın yaralar,
kapanmayı denemedi bile.
Bütün hayallerimi yıktın.
Bu da senin ayıbın olsun.

~~~~~~~~~~~

İsyanım sana değil artık.
Bende kalan,
Gitmeyen içimde yerleşen sana.
Umudumu dudaklarımın kıyısından alıp
gözümün önünde kıran vicdanına.
Aynı acılarda buluşup
bana hiç uğramayan merhametine.
Bütün inançlarımı yıktın.
Bu da senin ayıbın olsun.

~~~~~~~~~~~

Birlikte yaşlanabileceğimiz
bir hayat vardı,
Ama sen kelimeleri alıp gittin.
Bana kalan, adını duyunca titreyen bir ses.
Kavuşmak, artık bir ihtimal değil.
Aklıma geldiğinde göğsümü daraltan
yasaklı bir kelimeye dönüştü.
Ve şimdi buradayım,
ne seni çağıracak gücüm var
ne yokluğuna alışacak kalbim.
Beni böyle çaresiz koydun ya
Bu da senin ayıbın olsun.

~~~~~~~~~~~

Ben bu eksikle yürümeyi öğrenirim.
Bu sessizliği taşırım,
Bu acıyı iliklerime kadar yaşarım
Ama bir kalbi böyle sahipsiz bırakmak,
Ardına bile bakmadan gitmek,
Dört kitaba da sığmaz.
Ve bil ki, senin bu yaptığını da
Ne zaman affeder,
Ne de kader üstlenir.
Bu da senin son ayıbın olsun.

~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~

// Gecelere güvenip gizlediğin ayıplar,
Güneş doğana kadardır. //

Poyrazcan