Teslimiyet, vazgeçmek değildir;
İnsanın, gücünün bittiği yerde
Kendi sesini susturup
Hikmetin konuşmasına izin vermesidir.

Nefes alırken fark etmezsin,
Verirken anlarsın;
Teslimiyet de böyledir,
Bıraktığında hafiflersin.

Kalbin direnmekten yorulduğu an
İtiraz bir yük olur;
İşte o vakit
“Olduğu kadar” demek,
Duanın en sade hâlidir.

Teslimiyet, karanlığa razı olmak değil,
Karanlıkta yol açanı bilmektir;
Görmediğine güvenmek
İmanın sessiz cesaretidir.

İnsan her şeyi taşımak ister önce,
Sonra çöker;
Çöküş sandığın yer
Aslında yükün emanet edildiği andır.

Nefes darlığı çektiğinde
Göğsün değil,
Kontrol arzun daralır;
Bırakınca ferahlık başlar.

Allah’a teslim olmak,
Hayattan el çekmek değildir;
Aksine,
Hayatın yükünü
Sahibine iade etmektir.

Zorluk geçsin diye değil,
Olgunluk artsın diye gelir;
Teslim olan kalp
Zamanla bunu anlar.

Her “neden ben” sorusu
Bir duvar örer;
Her “vardır bunda bir hayır”
O duvarı pencereye çevirir.

Teslimiyet nefesi alan insan
Yalnız kalmaz;
Çünkü yalnızlık
Kontrol etme ısrarından doğar.

Yol bazen sislenir,
Ama sis,
Yolun kaybolduğunu değil
Bakışın sınırlı olduğunu söyler.

Kalbin yorulduğunda
Aklın susmasına izin ver;
Çünkü bazı cevaplar
Yalnızca sükûtta duyulur.

Teslimiyet, son durak değildir;
Yolun en güvenli eşiğidir,
Çünkü insan
Orada Allah’a yaslanmayı öğrenir.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(4 Ocak 2026)