Kapanan kapı son değil,
Adını bilmediğin bir başlangıçtır.

Elin tokmağın üstünde kaldı diye
Yol bitti sanma;
Bazı yürüyüşler geri dönerek başlar.

Kapanan kapı kalbin önüne değil,
Alışkanlıklarına çekilir;
Hakikat daralmaz...

İçeri alınmadığını sandığın yer
Seni koruyan bir eştir;
Her davet hayırlı değildir.

Anahtar sende yoksa
Üzülme;
Bazı kilitler yalnızca zamana açılır.

Kapanan kapı nefesini kesmez,
Bakışını değiştirir;
Göz alışınca yol görünür.

Allah bazen “olmaz” der;
Bu, vazgeçiş değil
Yön değişimidir.

Kayıp sandığın şey yük olabilir;
Bıraktığın yerde hafiflersin.

Kapanan kapı duanın cevabıdır bazen;
İstediğin değil , gereken verilir.

Sen durduğunu sanırken
Kader yürür;
Adımlarını başka bir zemine taşır.

Hiçbir kapı, zahmetsiz kapanmaz;
Gıcırtısı bile uyandırmak içindir.

Kapanan kapı sana şunu öğretir:
Her içeri, asıl dışarıyı aratır.

Ve anlarsın;
Kapı kapanmadı aslında,
Sen çağrıldın daha derin bir içeriye.

HABİB YILDIRIM / BÂİN-İ ADLÎ
(5 Ocak 2026)