Kalbe Secde

Ben hayatımda bir Allah’a diz çöktüm,
bir de bir kadının kalbine.
Biri beni yoktan var edene teslimiyetti,
diğeri varlığımı anlamlı kılana.
Bu iki duruş arasında öğrendim sevgiyi;
ne diz çökülen her yer kutsaldı
ne de her sevgi insanı büyütürdü.

Onu sevmek,
bir anın coşkusuna sığınmak değildi.
Bir ömrü, ihtimalleriyle birlikte kabul etmekti.
Yanında durmak,
hayat sertleştiğinde kaçacak bir kapı aramamak,
susulması gereken yerde susmayı bilmekti.
Onun varlığı,
mutluluğu gösterişli bir sevinç olmaktan çıkarıp
derin bir sükûnete dönüştürdü.

Ben o kadını severken
dünyayı kazanma hırsıyla bakmadım hayata.
Bir kalbi incitmeden taşımanın,
bir ruhu yaralamadan sevmenin
ne kadar büyük bir erdem olduğunu öğrendim.
Gözlerine her baktığımda,
hayat bana daha ağır geldi belki,
ama ilk kez bu kadar gerçek oldu.

Bir kadın vardı,
varlığıyla insanın içindeki dağınıklığı toplayan.
Ne fazlasını isteyen
ne de eksikliği kabul eden.
Sevgi onda,
yüksek sesli sözler değil,
güvenle kurulan bir sessizlikti.
Ben onda sevgiyi
öğretilmiş kalıplarla değil,
yaşanarak öğrenilen bir hakikatle tanıdım.

Bir erkeğin diz çökmesi
çoğu zaman yanlış anlaşılır.
Oysa ben orada küçülmedim,
orada arındım.
Gururumu dışarıda bıraktım,
kalbimi onun kalbinin önüne koydum.
Çünkü bir kadının kalbine diz çökmek,
onu putlaştırmak değil,
kendi içindeki kibri yıkmaktır.

Onunla mutluluk,
alışılmış bir hâl değil,
her gün yeniden şükredilen bir lütuf oldu.
Yanında geçen zaman,
hayatın bana borçlu kaldığı bir iyilik gibiydi.
Ben onunla eksilmedim,
ben onunla tamamlanmadım;
ben onunla doğru yerde durmayı öğrendim.

Sevgi,
onda sadece sevilmek değildi,
sorumluluktu.
Bir kalbi incitmemek için
kendi yaralarına razı olabilmekti.
Ben onu severken
dünyaya meydan okumadım,
ama dünyanın beni eğmesine de izin vermedim.

Ve şimdi,
bütün yaşanmış aşklar bir kenara bırakılsa,
bütün imkânsız sevdalar susturulsa,
şunu söylemekten geri durmam:
Hayatta sevgi,
insanı diz çöktüren değil,
diz çöktüğü yerde ayağa kaldırandır.

Ben bu dünyada iki kutsallık tanıdım.
Biri beni yaratan,
diğeri beni insan yapan.
Birine imanla yöneldim,
diğerine sadakatle bağlandım.
Ve anladım ki,
bir adam bir kadının kalbine diz çöktüğünde
hayata boyun eğmiş olmaz;
hayatın karşısında ilk kez
gerçekten dimdik durur.

Mehmet bildir