Sessiz Hasret

Seni özlemek, yalnızca sesini duyup aynı günü paylaşmak değildir.
Bir selamın içime düşmesiyle geçen zaman, özlemi anlatmaya yetmez.
Günler, sen konuşurken daha kolay geçer belki
ama ben seni, sustuğun anlarda da içimde taşıyorum.
Çünkü özlem, kelimelerin yetmediği yerde başlar.

Kokun sinmediğinde bedenime,
saçlarının gölgesi düşmediğinde omzuma,
gözlerinden akan bir damla mutluluk
bu kalbin üzerine düşmediğinde,
işte o zaman anlarım seni ne kadar derinden özlediğimi.
Görmeden, dokunmadan, sarılmadan
bu kadar yanabilmek,
yalnızca gerçek bir sevdanın işidir.

Ben seni uzaktan sevdim.
Nefesini içime çekmeden,
ellerini avuçlarımda ısıtmadan,
adını kalbimde büyüterek sevdim.
Bir insanın yokluğunda bu kadar var olabilmesi,
ancak kaderle yazılmış bir aşkla mümkündür.

Her sabah seni düşünerek uyandım,
her gece seni düşünerek sustum.
Gülüşün yanımda olmadığında bile
yüzümde bir iz bıraktı.
Çünkü sen, dokunulmadan da insanı iyileştiren
nadir varlıklardandın.

Özlemek bazen beklemektir,
bazen hiçbir şey yapamadan sabretmek.
Ama benim özlemim, yalnızca beklemek değildi.
Ben seni beklerken kendimden verdim,
zamandan verdim,
sessizliğe alıştım.
Ve hiçbir şikâyette bulunmadım.

Sana kavuşamadan geçen her gün
bir emekti benim için.
Sevmeyi aceleye getirmedim,
sabırla büyüttüm.
Çünkü ben seni geçici bir mutluluk için değil,
bir ömürlük huzur için sevdim.

Dokunmadan bu kadar sevebilmek,
görmeden bu kadar bağlanabilmek,
bir insanın kalbinden
başka hiçbir şey kalmayana kadar sevebilmesi demektir.
Benim sana olan özlemim,
eksiklikten değil,
fazlalıktan doğdu.
Kalbimde sana ait çok şey birikti.

Ve bilmeni isterim ki,
bu hasret bir gün bitecekse,
bu sevgiyle bitecek.
Bu emek, bu sabır, bu sessizlik
yalnızca seni ne kadar sevdiğimin değil,
seninle bir ömrü hak ettiğimin kanıtıdır.
Ben seni, yokluğunda bile vazgeçmeden sevdim;
işte bu, benim sana sunduğum
en büyük beraberliktir.

Mehmet bildir
02.02.2026