.
..

İnanç Fetih Azim

İnanç, Fetih ve Azim üçgeninde büyüdüm daima

Sözler sıcaktı...
Yeni çıkmıştı kalp mezbahından
Anlam yoracaktı çelimsiz dizleri, dizelerime.
Anlamaksa yorucu
Ve doyurucu bir hal alırken ederlerinde akşamların
Bir mâna bulma arayışında süslüyordum imzamı.

Evet inançlarım vardı...
Körkütük inançlar.
Tek tek azimle fethettiğim gönüllerde
Harlı harında yanardı.

Susmazdı sözcüklerim
Çekerdi her seferinde beni bir köşeye
Ve anlat derdi derdini
O soğuk günlerde
Dik kaşlarım çatılırdı her anında
Belkide
Kirli tertip düzeninde
Bir tek er ben bilmiştim kendimi
Alfa sürüsünde önlerde korumaktı yerimi
Yürüdüğüm adımlar
Ses vermeliydi mutlaka
Ve şiirler noktalanmadan
Esefle son vermeliydi.

Ne anlardı sahiden
Söyle
Hitapların okuyucusu!
Kader denilen oyunda
Yerini alırken çakıl taşların
Nesi kalır?
Yapbozunda kuşbakışı portföyü olurunun
Ne gözler biçerdi
Kum saatlerini
Ne vaatler tutulurdu güneşinde?
Ve beni seçerdi.

Sabırsa tükenmek bilmeyen
Bir açlık oyunuydu
Vardı elbet içimde
İnanmayan olursa diye
Aşılmaz
Aşiyan surları, surelerim

Bilmedi nedir
Yıkılmadı kelimelerim
Boranında
Oyunbozanımda
Hezeyan
Yahut hüzamında
Bilmedi nedir geri dönmeyi!

Hedeflemekti mühimi
Çıkarki
Bir kuş kanadında duanı taşır gibi
Enginliklerini göklere
Bir fısıltıda kesilmesin yönü bekleyişlerin
Ve sana yol gösteren ışığın
Cümleler gibi karışmamalı
Anlam arayışlarına

Ve aşığın üçgeninde;
Herşey
Her sana dairin,
Derin bir nefeste sönmemelidir!

İnançla yürüdüğün bu yolda,
Fethetmeli gönülleri azimkâr dizelerin!

..
.