Kimse Duymasın

Sakın kimse duymasın,
Yüreğim kanıyor her gece
Aynı saatlerde.
Sessizce pansuman yapıyorum
Kanayan kalbimin yaralarına

Hiç kimse duymasın diye
Ağlıyorum odamda sessizce
Gözyaşlarım tentürdiyot niyetine
Akıyor yaralarımın üstüne
Anlayamazlar,
Niçin yüreğim kanıyor, bilemezler.

Belki bir gören olur, bir duyan olur diye
Ödüm kopuyor; tuz basarlar
Dost görünümlü düşmanlarım.
O yüzden gizlice ağlarım ben
Yaralarımı kendim sararım.

Bilirim,
Gözyaşlarım şifa olacak
Kanayan şu yüreğime.

Bu gece yine aynı yerinden kırıldı kalbim.
Saatin tik takları bile fısıldıyor artık acımı.

Yastığım tanık, duvarlar sus pus.
Nefesimi bile yarım alıyorum
Acım çoğalmasın diye.
Ağlamayı öğrendim sessizce
İnsan en çok da bunu öğreniyor
Yalnız kalınca.

Avuçlarım titrerken
Kalbime bastırıyorum kendimi,
Akan kan duracak sanıyorum,
Ama bazı yaralar her hatırlayışta
Yeniden açılıyor dikişi patlamış gibi

Sakın kimse bilmesin,
Bilirlerse küçümserler acılarımı.
Aman geçer gider derler;
Oysa ki bazı şeyler geçmez,
İnsan sadece alışır zamanla
Taşıdığı yükle yürümeye.

En çok da
Yanımdaymış gibi duranlar acıttı.
Sözleri merhem olacak sandım,
Dokundukları yerden yine kanadım.
Bir de gözlerime baka baka
Anlıyoruz diye yalan söylediler

O yüzden elimi kimseye uzatmam artık,
Uzatılan ele de temkinliyim bu saatten sonra
Bir yara daha açılsın istemiyorum
Adını GÜVEN koyarak.
Gözyaşlarımın sesini dinliyorum şimdi
Düşerken anlatıyorlar bana
Nerede incinip kırıldığımı.

Akan her damla gözyaşı
Bir hatadan vazgeçişim
Bir insandan eksilişim
Gelmesin artık kimse,
İyileşirken kalabalık istemiyor insan.

İnsan kendi yarasını tanıyınca
Kendine yetmeyi de öğreniyormuş.
Çünkü bazı yaralar iyileşmez
insan sadece kimseye göstermeden Usulca taşımayı öğrenir.

Şimdi kimse görmesin diye dua ederim
Sessiz sessiz dört duvarın arasında
Yaradana sığınırım ben sadece
Yaralarımı usulca sararken
Dost görünümlü düşmanlarım görmesin diye.

Canımı en çok kanatan da
Yarayı açanlardan ziyade,
Anlıyormuş gibi yapanlardı.

Sorarlarsa ne oldu diye,
Hiç der sadece susarım
Kırılan kalplerin hikâyeside
Zaten hep orada biter.