Bir yol var,
demiri döver sözle,
emeği tahta çıkarır
ama kalbi ihmal eder.
Der ki:
“Her şey maddedir,
tarih kavgadır,
kardeşlik bir yanılsama.”

Ekmek eşit bölünsün ister,
ama ruhu teraziden düşürür.
Zorla kurar adaleti,
özgürlüğü feda eder.

Bir yol var,
pazarı kutsar,
kazananı alkışlar.
“Bırak,” der,
“güçlü yürüsün,
zayıf kenara çekilsin.”
Üretir, büyür,

şehirler kurar;
ama sofralar eşit değildir.
Altın çoğalır,
merhamet eksilir.

Bir yol var,
ne demiri put yapar
ne altını ilah.
Der ki:
“Mal emanettir,
insan kuldur,
adalet farzdır.”

Zengine sorumluluk,
fakire umut yükler.
Sınıf değil,
kardeşlik çağırır.
Mülkü tanır
ama zulmü tanımaz.

Biri eşitlik der
özgürlüğü unutur,
biri özgürlük der
adaleti erteler.
Biri ise
dengeyi fısıldar:
Hak ile,
ahlak ile.

Tarih hâlâ soruyor:
Adalet zorla mı olur,
parayla mı,
yoksa vicdanla mı?

Cevap hâlâ insanda,
yolda,
niyette saklı.
Rifat KAYA