Bir zamanlar dostu kalpler cân canan ile
Komşular hâl tavır sorardı, doluydu ihsan ile
İnsan insanı görür, anlardı ihlâs ile
Köprüler kurulurdu gönülden vicdan ile

İlm ahlâk ile beraber birleşirlerdi mektepte
Adl-ü insaf yer bulur her sözlerde, her cepte
Meslek onur sayılır, alın teriyle yüksekte
Hak gözetmek şiar idi her gönülde, her repte

Aşk dahi sâde idi, pâk idi her hissi ile
Sadakat en yüce söz dü saklı idi nefesle
Kalpler asla eğilmez, riyâ girmez ellerle
Bir ömür bağlılık var, dolu idi hevesle

Vatan için can veren nice erler var idi
Bir karış toprak için nice başlar dar idi
Açlık ile yoklukta dimdik imanlı idi
Gönlün yönü hep başka elde diyâr idi

Eskiler şükrederdi, az ile kânî olur
Şimdi insan ne bulsa yine de eksiklik bulur
Koşarız boş hevesle, ömrümüz hep boğulur
Gönül doymaz, ne varsa yine hicrânlı olur

Değişir devr-ü zaman, değişmez öz aslolan
Dostluk, adl-ü merhamet, bunlardır hep bâkî kalan
Kaybolursa bu değer, kalır elde hâtıra viran
Yaşatıp diriltmek gerek, ey gönül, her bir an
Rifat KAYA