KADERLE USUL BİR BARIŞ

Kırıldım kaderin hoyrat elinde,
Sandığımda saklı hasret dilinde.
Ömrüm savrulurken yangın yelinde,
Sevdayı işledim; çeyizim sensin.

Çatladı bağrımda susuzluk taşı,
Donarken sabrımın en sıcak kışı.
Bağıma konarken sevdanın kuşu,
Bozkırı kavuran ayazım sensin.

Adını anınca içimden güler,
Kalbim seni her dem canımda beler.
Gözler hayalini sessizce eler;
Tebessümle gülen o yüzüm sensin.

Dilime düğümlü olsa da çile,
Yazarım kanımla ben bile bile.
Yüklerim gönlüme, demem “vah” bile;
Sevdamı anlatan şu yazım sensin.

Secdede titreyen kırık yakarış,
Kaderle edilen usul bir barış.
Boynumda asılı bitmeyen yarış;
Yüce Yaradan’dan niyazım sensin.

Güldecanım der ki: hükmüm yaradır,
Merhemsiz, ilaçsız meşkle saradur
Yaşamak borç oldu, ölmek karadır;
Gül bahtıma düşen beyazım sensin.

GÜLCAN ŞAHİN