Dağlara taşlara adını çizdim,
Belki rüzgâr okur, sana götürür diye.
Geceden sabaha böldüm uykumu,
Kapımın önünden geçersin diye.
Geçmedin ey yar,
Yol bile seni bana getiremedi.

Sabahın sessizliğinde bekledim,
Ayak sesi sanıp sustum.
Her gölgede seni gördüm,
Her seste kalbim ürktü.
Meğer beklemek de yorarmış insanı,
Bunu senden öğrendim ey yar.

Akşam olunca resmini çizdim,
Bir tebessüm kondurdum yüzüne.
Az da olsa gülerim sandım,
Ama senin hayalinde ben yokmuşum.
Gözlerin bana bakmadı bile,
Hayaller bile seni benden kıskandı ey yar.

Sofraya oturdum,
Yemekten önce sözler dizildi.
Lokma boğazımda düğümlendi,
Yutkunmak istedim, geçmedi.
Sensiz her şey yarım kaldı,
En çok da geceler ey yar.

Derler ya sevgi emek ister,
Ben emeği kalbimden verdim.
Sevdim, saydım, sabrettim,
Susarak bile seni korudum.
Ama sevgi tek başına olmuyormuş,
Bunu geç anladım ey yar.

Ben verdim,
Karşılık beklemeden.
Sen aldın,
Arkaya bakmadan.
Bir taraf çoğaldı,
Bir taraf eksildi ey yar.

Adını silmeye kıyamadım,
Taş bile incinir sandım.
Kalbime kazıdım adını,
En çok da orası acıdı.
Unutmak kolay diyorlar,
Kolay olan hiçbir şey seni anlatmıyor ey yar.

Yine de kızmadım,
Kırılmadım demem yalan olur.
Ama en cok adın yakişti dilime,
Sevdiğim insana.
Gülersen içim acır,
Ama yine de mutlu ol isterim ey yar.