2
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
191
Okunma
Modern dünyanın karmaşasında kaybolmuş bir ruhun, gün batarken durup kendi sessizliğini keşfetmesi, geçmişin ve geleceğin yüklerini bırakarak "an" ile barışmasıdır.
Gölgelerin boyu uzarken kalbin kıyısında,
Eskimeyen bir sızı devrilir vaktin süzgecinden.
Her gün, yeni bir alfabe öğrenir insan;
Kendi sessizliğinin derin, uçsuz dehlizinden.
Bir yaprak düşer, toprağın rüyasına dalar,
Gökyüzü, bir avuç bulutla örter yorgunluğunu.
Anlamak; sadece durup bakmak değildir hayata,
Hissedebilmektir suyun taştaki o sonsuz uykusunu.
Ne geçmişin prangası, ne geleceğin telaşı,
Sadece "şu an"dır elimizde kalan tek hakikat.
Çünkü her gün yeniden başlar o büyük yarış,
Ruhun, kendi aynasında bulduğu o eşsiz şefkat.
Güneşi saklama gözlerinden, bırak vursun yüzüne,
Her nefes, verilmiş bir sözdür aslında yarına.
En büyük şiir; yaşanmış bir günün huzurunda,
Veda edebilmektir günün tüm kırgınlıklarına.
5.0
100% (7)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz