Yine bir gece yarısı, duman çökmüş odama
Adın bir hançer gibi, saplanıyor yarama.
Yastığın öbür ucu buz tutmuş, dokunamam
Sen benden gittin ya, ben kendimde kalamam.

Hangi haram el değdi, yıktı bizim evimizi?
Hangi dilsiz feryat ayırdı ikimizi?
Gözlerimde kan çanağı, kalbimde bin bir sızı
Kaderime kazınmış, bu ayrılık yazısı.

Biz en başından bitmişiz, fermanımız yazılmış
Mezarımız çoktan, hasretinle kazılmış.
Yıldızlar sönük kalsın, ay çekilsin aradan
Şifası yoktur artık, derin vurdu yaradan.

Ne sen geri dön bana, ne ben seni anayım
Kefensiz bir sevdayım, bırak kendi kendimi yakayım.
Sadece o son sözün, yüreğimde paslı bir çivi:
O gün dudaklarından dökülen o sahte "Gitme."

Ziyan oldu gençliğim, bir hayalin peşinde
Eridim bittim işte, hicranın ateşinde.
Ulaştım dediğim an, yollarım uçurum oldu
Gülüşlerin soldu, baharım boran oldu.

Hani canındım senin, canımı nasıl aldın?
Beni böyle bir başıma, kimsesiz kime saldın?
Yorgun düştü bu can, bu yükü kaldıramaz
Gidenin yeri dolar da, kalan asla unutmaz.

İtiraf ediyorum, bende ben kalmadı artık
Eski defterler darmadağın, yeni sayfalar yırtık.
Sana ağlayan bu yürek, şimdi kendine bir gölge
Senin olmadığın her yer, bana yasaklı bölge.

Kayıp bir şehir burası, ne yolu belli ne izi...
Yalanların darağacında, salladım hayallerimizi.
Elimde bir kırık kadeh, dilimde binlerce ah
Artık güneş doğsa ne olur, ruhumda her gün siyah.

Sokak lambaları küs, kaldırımlar yabancı
İçimde dinmek bilmez, tarifi imkansız sancı.
Hangi rüzgar savurdu, kül eyledi küle bizi?
Hangi deniz yuttu, o devasız sevgimizi?

Zaman durdu saatte, akreple yelkovan küs
Dünya başıma yıkıldı, her yer derin bir kâbus.
Sesin yankılanır hala, boş odalar içinde
Bin bir hesaplaşma var, bu bitişin biçiminde.

Ben sana ömrümü verdim, sen onu haraladın
Sol yanımı en amansız, yerinden yaraladın.
Şimdi hangi masalda, başrolü oynuyorsun?
Ben burda ölürken, sen kimde doğuyorsun?

Gözlerin bir mühürdü, kalbimin kapısında
Şimdi bir enkaz kaldım, bu aşkın yapısında.
Yeminler savruldu, sözler havada kaldı
Senden bana geriye, bitmez bir veda kaldı.

Senin o "gitme" dediğin yerde, bir nefes sustu;
Ecel, benim adımı senin dudaklarından kustu.
Artık ne bir umut var, ne de yarınlara niyet
Senden kalan tek miras, bu ağır mahkumiyet.

Şimdi bu davanın son sözü, mahşere kaldı:
Adalet terazisi, sende hep eksik çaldı.
Dilimin ucundaki o son mermi patladı:
"Varlığın hataydı, yokluğun kıyamet..."
Cemre Yaman